Obstacle runs zijn steeds meer in trek en je kan ze grofweg indelen in twee soorten, een urban run en een mud run. Bij de een ga je grotendeels over asfalt en meestal door de stad of door een industrie- en of havengebied. Een voorbeeld hiervan is de Urbanathlon en de Harbour Run waar we onlangs aan mee hebben gedaan in Rotterdam. Daarvan kun je hier het verslag lezen.
Aardig om te vermelden is dat het inschrijfgeld van €35 naar verschillende goede doelen gaat: de voedselbank, kledingbank en het inloophuis in Dordrecht. Vandaag gaan wij dus af zien voor een ander en dat voelt extra goed. De Urban Nature Run wordt georganiseerd door Stichting Vrienden van De Hoop in samenwerking met Base Bootcamp en beloven dat volgend jaar weer te doen.
Het is zaterdag 9 november 2013 en we zitten met zijn vieren in de auto op weg naar de Urban Nature Run in Dordrecht. Voor het gemak is iedereen op tijd, maar Leendert merkt op dat hij zijn startbewijs niet heeft uitgeprint. "Hier nog een", horen we Steffen roepen. We besluiten toch maar even langs de deuren te rijden om de uitgeprinte versies mee te nemen. We komen in Dordrecht aan maar het gaat niet helemaal goed met de mobiele routeplanner. Na 10 minuten dolen komen we erachter dat we een afslag te vroeg hebben genomen en vervolgens zien we een enorme file op de weg waar we zojuist vanaf komen. Al snel blijkt, gelukkig maar, dat het de andere richting op gaat. We besluiten de afslag verderop te pakken en binnen 10 minuten zijn we ter plaatse en zien we in de verte een bordje met een herkenbaar logo van de Urban Nature Run.
Dat gaat de goeie kant op. Het is alleen verbazingwekkend rustig, terwijl het nog slechts 15 minuten voor de start is. Waar zou de parkeerplaats zijn? Het is niet helemaal duidelijk waar we kunnen staan, maar we zien aan het einde van de straat een parkeerterrein opdoeken. We besluiten daar onze auto neer te zetten om eerst even poolshoogte te gaan nemen. Al snel zien we allerlei obstakels in het gras verschijnen.
We krijgen de indruk dat we al over het parcours gereden hebben en dat we nu de tocht te voet vervolgen. Dat blijkt inderdaad te kloppen en daar zien we de kleedruimtes. Eerst nog even snel een plaspauze
Dan meteen door naar de inschrijving. In de verte horen we wat muziek en zien we iets wat lijkt op een start/finish. In zijn enthousiasme sprint Leendert over een rood-wit afzet lint en blijft met zijn voet hangen. Hij herstelt zich nog net en valt niet. "Ha, ha, goeie binnenkomer voor de obstakel race", grapt Leendert.
Nu geen tijd meer verspillen en we arriveren bij de inschrijfbalie. Alles staat netjes gesorteerd dus dat is snel geregeld.
Snel even de startnummers opspelden en rap terug naar de auto om onze laatste spullen te droppen. Wat gaan we doen, korte of lange mouwen. Het is een beetje twijfelachtig, het zonnetje schijnt wel maar er staat toch een koud windje. Toch maar alles lang besluit ik. Steffen en Kees gaan voor korte mouwen en Leendert besluit op het allerlaatste moment voor korte mouwen en korte broek en dropt zijn lange broek nog snel even bij de inschrijfbalie. De bikkel!
Het is klokslag 13:05 uur en de DJ zet de muziek luider.
Team Fit Happens staat te trappelen om te starten voor de Urban Nature Run in Dordrecht. Vandaag zijn aanwezig: Leendert, Steffen, Kees en Marianne. We hadden keuze uit twee verschillende afstanden, de 6km en de 12km. Team Fit Happens gaat voor de 12 km en het parcours laat zien dat we deels over het industrieterrein gaan maar ook dwars door de natuur.
Nog snel even kennis maken met de Dutch Mud Men.
Gezellig, we gaan opwarmen.
Zo'n 5 minuten later klinkt het aftellen en we zijn vertrokken.
Kijk ' m gaan.
Het eerste obstakel komt in beeld. We moeten de Watertoren in. We rennen de trappen op naar boven en dat moet zo'n 30 meter hoog zijn. Dat ga je inderdaad wel voelen. Via de buitentrap dalen we weer af en hij begint behoorlijk te deinen, als dat maar goed gaat. Zodra we weer op de grond staan begint het wat te duizelen....al die rondjes doet kennelijk wat je evenwichtsorgaan.
We lopen verder en moeten een werkplaats in. Even goed opletten waar je loopt en aan het einde verschijnt een trailer waar we in en ook weer uit moeten.
Altijd leuk om even te klauteren, maar ik bezeer me helaas nogal met mijn heup en scheen. Dat hoort er toch echt bij, geloof ik. We gaan door en lopen de straat uit. En inderdaad we lopen over het parkeerterrein waar onze auto staat, altijd handig. We draaien het grasveld op en daar verschijnen de autobanden.
Deze kennen we ook van de Harbourrun, maar hier zijn ze ook nog eens opgestapeld. Dat maakt het net even anders. Dat is nog best lastig blijkt, maar wel leuk! We lopen door en dan komt het. We moeten die vieze baggersloot in. Zonder na te denken plonzen we er zo in. Jezus wat een drek en nog erger wat ontzettend kkkkkoud. We moeten het hele eind af en dan mogen we er pas uit. Dat geeft een behoorlijke vertraging in je ritme kan ik je zeggen. Je benen raken totaal verhard en kunnen nauwelijks bewegen als je eruit komt. Althans dan was bij mij zo.
Kijk ze gaan, de mannen van de Dutch Mud Men.
Niet te beroerd om een autoband op sleeptouw te nemen.
De zwarte slijk druipt omlaag en ik probeer weer hard te gaan lopen. Heel raar, maar die benen doen het effe niet meer. Dan maar een stukje wandelen. De anderen zijn al uit mijn zicht. Shit, hebben die daar geen last van? Niet zeuren, Marianneke. Dan verschijnt er een hooibaal. Afleiding is de beste tactiek. Erop en erover en dan nog een.
Dan verschijnen er wat lachende gezichten met bekertjes water. Koud water?
Brrr, geef mij maar thee, maar dat blijken ze niet te hebben.
Gelukkig, ik zie Steffen weer. Die heeft op me gewacht, toppertje!
"Gaat het", roept hij rennend. "jawel, het gaat". Ik zie Kees en Leendert ook nog de bocht om gaan. Die brengen de vaart er weer in. Mijn benen zijn wat bekomen en ik kan zowaar weer tempo maken. Mooi, dat geeft weer moed. Ik heb het nog niet gezegd en dan zie ik 2 witte containers.
"Hierheen!", roept Steffen en ik achtervolg hem zo snel als ik kan.
Dat valt mee en we gaan weer door richting het grasveld en we moeten een gladde buis over. De sloot eronder ziet er erg diep uit. Niet erin vallen, ik ben al nat genoeg.
Dat gaat goed. We zijn alle 4 droog overgekomen. Door naar de volgende obstakels, want daar verschijnen de grote houten kabelhaspels.
Ze beginnen klein, maar ze eindigen nogal groot. De laatste kom ik niet heel makkelijk op, maar het lukt net. Vooruit met de geit, want de mannen hebben geen genade. Ik kijk verder en zie een aantal schotten staan. Daar moeten we vast overheen.
Ik zie Kees al druk bezig bij een de eerste houten muur die we over moeten. Hij krijgt hulp van een vreemde. Dat is het mooie van Obstacle Running. Je helpt elkaar waar nodig.
Dit gaat niet zonder hulp, dus Steffen steekt zijn hand alvast uit. "Klim er maar op" en ik doe wat hij zegt. Met een beetje hulp gaat het eigenlijk wel makkelijk! Teamwork, daar doen we het voor. De muren lijken steeds hoger te worden of worden de armen moe. Nee, ze worden werkelijk hoger. Dat verklaart een hoop.
Zonder kleerscheuren zijn we allemaal over en we gaan verder.
Weer wat hooibalen over. Vooruit dan.
Dat gaat wel in je eentje. Direct daaropvolgend moeten we onder grondnetten door.
Door de vele regen van afgelopen dagen is het echter een grote plas waar we doorheen tijgeren.
Getverderie, dat is toch wel erg nat.
Alsof we nog niet nat genoeg zijn ook nog even een waterbak in. Dit water is niet zo koud, dus dat is eigenlijk wel lekker....
Om eruit te komen moeten sommigen geholpen worden. Het wordt ook alleen maar gladder met al die mensen, maar dat maakt het extra spannend. Je kan er altijd weer achterover in terug glijden.
We maken een bocht en we vervolgen de tocht langs een dijk door het grove gras. Dat lopen over het gras maakt het extra zwaar. Nee, dit is geen strak gemaaid gazonnetje uit de Kuip, een knolleveld lijkt er meer op. Dan verschijnen er 2 balken over een sloot. Deze zijn behoorlijk stabiel dus daar kun je wel overheen rennen.
Via de dijk omhoog en dan kunnen we meters maken over het asfalt. We komen halverwege nog een trap tegen die we op moeten en aan het einde van het fietspad moeten we links de dijk weer af. Dit loopt behoorlijk steil en schuin omlaag dus even oppassen. Verderop verschijnen 2 rioolbuizen die we door moeten. Dan draaien we een bruggetje over en moeten we een ronde maken om aan de andere kant weer terug te kunnen komen. Ondertussen halen we af en toe wat mensen in dus dat geeft moed. We blijven gezellig bij elkaar en we vragen ons af hoever het nog is. "Ik zal eens op mijn klok kijken", dan weten we meer. Wat blijkt we zijn 4,6 km onderweg. Dat is al een behoorlijk stuk.
We draaien de dijk weer terug op en we gaan weer meters maken op het asfalt. We lopen richting het startterrein door een woonwijk met veel nieuwe huizen. Deels mooi, deels ook erg lelijk, constateren we. We gaan een bochtje om en we zien witte zakken liggen. Moeten we die mee nemen? Nu niet blijkt, dat is pas voor de 2e ronde. Oh, my god, moet ik weer al die hindernissen over. Op de Watertoren na, moeten we inderdaad weer alle hindernissen langs.
Dat kost even mentale kracht. Bij ronde 2 blijkt dat je het voordeel hebt dat je alles nu kent, maar je voelt de krachten ook wegvloeien uit je lijf. De 2e maal door de sloot was nog kouder en nu kregen de mannen ook meer last van stramme benen. Na de serie hindernissen terug op de dijk met asfalt kregen we allemaal zin in dextro. Leendert is zo slim om de dextro in plastic te verpakken. Dit hebben we nodig, voordat we weer meters maken. Kees roept dat hij het koud heeft als we niet doorlopen. Dus we geven weer gas. En inderdaad, doorlopen maakt je weer warmer, maar behaaglijk wordt het niet meer. Aan het einde van ronde 2 zien we de witte zakken weer verschijnen. Nu moeten ze mee tot aan de finish. Geen idee wat het weegt, maar je hebt er net genoeg last van om lekker door te rennen.
In de bocht mogen we de zandzakken neer gooien. Dat voelt als een verlichting.
De finish verschijnt en dat voelt nog beter!
Hier de finishfoto's van Team Fit Happens met Steffen, Marianne, Kees en Leendert
Eindtijd: 12 km in 1.17. en dat is volgens ons best behoorlijk. Niet dat het daar om gaat, maar het is toch leuk om te weten. Nog even wat kiekjes en dan is het de hoogte tijd voor een welverdiende warme douche. Deze voorzieningen zijn gelukkig ruimschoots aanwezig en dat was erg fijn.
Opgefrist en wel staan we weer buiten en besluiten nog even gezellig wat te gaan drinken bij Het Energiehuis in Dordrecht. Echt een aanrader om een keer heen te gaan.
Na thuiskomst even de modderboel aan de kant. Dat ruiken we nog wel een paar dagen ben ik bang. Wat er precies in de sloot lag weet ik niet, maar de kleding moest minstens twee worden gewassen.
Ik vond het een geslaagde dag en zie uit naar de volgende modderrun. In totaal is ruim 9.000 euro opgehaald voor het Inloophuis De Hoop, de Kledingbank en de Voedselbank in Dordrecht waarmee dit een succesvolle eerste versie van de Urban Nature Run was. Volgend jaar November is de tweede editie.
Er is zelfs een video gemaakt en als je goed oplet zie je ons af en toe door het beeld gaan.
Als basis voor een goede voorbereiding voor een run als deze valt er genoeg te doen. Wil je graag trainen voor een Obstacle Run of een Mudrun dan zijn de wekelijkse Bootcamptrainingen in combinatie met looptrainingen heel geschikt. Wil jij met een bedrijfsteam of vriendenteam een aparte training volgen dan kun je Fit Happens inschakelen. Ik bereid je team specifiek voor op het evenement wat komen gaat. Dit kan met een aparte ochtend-, middag- of avondtraining, maar dit kan ook in een cyclus van trainingen geheel op maat. Als Personal Trainer en Groepscoach is maatwerk mijn specialiteit. Vraag naar de mogelijkheden en kijk alvast op mijn Facebookpagina voor een goede indruk van trainingen.
Voor een overzicht van alle obstakel runs in Nederland en over de grens kijk dan vooral hier verder.
Marianne Ploegmakers
Personal Trainer
Fit Happens
|
